جت حافر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جت حافر. [ ج ِ ] (عبری، اِ مرکب ) به عبری فشردن گاه چاه . (دوم پادشاهان ١٤:٢٥) (از قاموس کتاب مقدس ).
جت حافر. [ ج ِ ] (اِخ ) یکی از شهرهای زبولون است که در اراضی حافر واقع بود. (اول پادشاهان ٤:١٠). و بعضی گمان برده اند که موضعش همان مزرعه المشهد میباشد که بمسافت دو میل بطرف شرقی سفوریه واقع شده ومسقطالرأس یونس نبی باشد. (از قاموس کتاب مقدس ).