جان کنان

جان کنان . [ ک َ ] (ق مرکب ) در حال جان کندن . در حال احتضار : بر سر پای جان کنان کردم و طالع مرا پا و سری پدید نه چون سر و پای آسمان . خاقانی . هر جان که ز خُم ستد قنینه در باطیه جان کنان فروریخت . خاقانی . فتح بدندان دیتش جان کنان از بن دندان شده دندان کنان . نظامی . بعد از آن گوشت کشد مرگ آنچنان که چو دزد آیی بشحنه جان کنان . مولوی . رجوع به جان کندن شود.