جان بر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جان بر. [ جام ْ ب َ ] (نف مرکب ) کسی که میرهاند جان خود را. (ناظم الاطباء) : که احدی از آنها از دست آن ملعون جان بر نشد. (مجمل التواریخ گلستانه ). دل جان بر نمییابم ز دست تیغ مژگانش بدور چشم او پیمانه ها لبریز می بینم . طالب آملی (از بهار عجم ).