جان بخش

جان بخش . [ جام ْ ب َ ] (نف مرکب ) بخشنده ٔ جان . (شرفنامه ٔ منیری ) (ناظم الاطباء). حیات دهنده . زنده کننده . جان بخشنده . جان دهنده (در مورد پروردگار و مجازاً درباره ٔ دیگران ) : بگفتندلشکر که ای پهلوان بیزدان جان بخش و فرخ روان . فردوسی . جان بخش و جان ستان ملکی ملک را ملک آن به بود که باشد جانبخش و جان ستان جان بخش و جان ستان بحقیقت بود خدای تو سایه ٔ خدائی و باشی هم این و آن . سوزنی . جان بخش ابوالمظفر شاه اخستان که هردم با عهد او بقا را پیمان تازه بینی . خاقانی . شاه جان بخش است و ما بر شاه جان کرده نثار آب بفزودن بدریا برنتابد بیش از این . خاقانی . جان بخش جهانیان دم تست این جان عزیز همدم تست . نظامی . چو الب ارسلان جان بجان بخش داد پسر تاج شاهی بسر برنهاد. سعدی . خسروا پیرانه سرحافظ جوانی میکند بر امید عفو جان بخش گنه فرسای تو. حافظ. ◄ مفرح و تازه کننده ٔ روان . (ناظم الاطباء) : نکهت جان بخش دارد خاک کوی دلبران عارفان آنجا مشام عقل مشکین میکنند. حافظ. دل کز لب جان بخش بتی طالب کام است دندان بجگر برده در اندیشه ٔ خام است . شاپور تهرانی (از ارمغان آصفی ).