جان انجام

جان انجام . [ اَ ] (نف مرکب ) جان بآخر رساننده . خاتمه دهنده ٔ جان . جان پایان دهنده . کُشنده : بروز بزم بود آفتاب گوهربار بروز رزم بود اژدهای جان انجام . عمعق . چون ز بازو سیف جان انجام را بالا کند پیش او صد خصم باشد همچو سیف ذوالیزن . سوزنی . نه شکنجی که بود جان انجام بل شکنجی که بود تیزآهنج . سوزنی . چو دم بد آنکه برآمد سیاه پوشیده گرفته در کف زربخش تیغ جان انجام . رضی الدین نیشابوری .