جافل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جافل . [ ف ِ ] (ع ص ) از جای برکنده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) : مراجع نجد بعد فرک و بغضة مطلق بصری اسمع القلب جافلة. (اقرب الموارد). ◄ موی گردآمده بر سر. ◄ سبک رو از همه چیز. (مهذب الاسماء).
جافل . [ ف ِ ] (اِخ ) اسبی بود مر بنی ذبیان را. (منتهی الارب ).