توتیای غوره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توتیای غوره . [ ی ِ رَ / رِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) توتیائی است که ادویه ای چند در آب غوره ٔ انگور صلایه کنند و برای تقویت بصارت در چشم کشند. (بهار عجم ) (آنندراج ) : علاج خویش کن از توتیای غوره ٔ می ترا که دیده به گلهای باغ روشن نیست . وحید (از آنندراج ). چشم عبرت که ترا باز است بر وضع جهان روی ترش اهل دنیا توتیای غوره است . محسن تأثیر (ایضاً). خاک رز در چشم مستان توتیای غوره است دیده ها از حسرت این توتیا گِل می کشند. سالک یزدی (ایضاً). رجوع به توتیا و دیگر ترکیبهای آن شود.