تنوخی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تنوخی . [ ت َ ] (اِخ ) رجوع به ابوالقاسم تنوخی، علی بن محسن بن علی قاضی نحوی شود.
تنوخی . [ ت َ ](اِخ ) مفضل بن مسعودبن محمد التنوخی النحوی الفقیه الحنفی، مکنی به ابوالفرج . در سال ٣٩٠ هَ . ق . متولد شده و در سال ٤٤٢ درگذشت . او راست : البیان عن الفصل فی الاشربة بین الحلال و الحرام . التنبیه فی رد الشافعی فیما خالف النصوص . (از اسماء المؤلفین ج ٢ ص ٤٦٨).
تنوخی . [ ت َ ] (اِخ ) محمودبن محمد التنوخی . در سال ٧٢٣ هَ . ق . درگذشت . او راست : تهذیب التهذیب فی اللغة. نثر الدرر فی احادیث سید البشر (ص ). (از اسماء المؤلفین ج ٢ ص ٤٠٧).