تعاشیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تعاشیب . [ ت َ ](ع اِ) پاره های متفرق زمین گیاهناک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و یقال : ارض فیها تعاشیب ؛ ای عشب . و آن جمعی است بی واحد. (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).