تشک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تُ شَ) (اِ.) زیرانداز، بستر، رختخواب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تُ شَ) (اِ.) زیرانداز، بستر، رختخواب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تشک . [ ت ُ ش َ ] (اِ) دوشک و نهالی وبستر و فراش . (ناظم الاطباء). و رجوع به توشک شود.
تشک . [ ت َ ] (اِ) طسق معرب تشک فارسی است و معنی آن وظیفه ای است که بر اصناف زروع نهند بر هر جریبی و آن را به فارسی تشک گویند، یعنی اجرت . (مفاتیح خوارزمی ). و رجوع به طسق شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی