فرهنگ لغت

تذابح

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تذابح . [ ت َب ُ ] (ع مص ) گلوی یکدیگر را بریدن . (زوزنی ). همدیگررا ذبح نمودن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (المنجد)(اقرب الموارد). یکدیگر را گلو بریدن . (آنندراج ).

معنی تذابح | فرهنگ لغت