تجنیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ) [ ع. ] (مص م.)<BR>۱- بال قرار دادن.<BR>۲- بر دو کف دست تکیه کردن و گشاده داشتن بازو (هنگام سجده).<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ) [ ع. ] (مص م.) ۱- بال قرار دادن. ۲- بر دو کف دست تکیه کردن و گشاده داشتن بازو (هنگام سجده).
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تجنیح . [ ت َ ] (ع مص ) میل دادن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ اعتماد کردن بر دو کف دست و استاده و گشاده داشتن هر دو بازو در سجده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ قرار دادن مر او را بالی . ◄ نسبت دادن کسی را به گناه . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط).