تبه گشتن

تبه گشتن . [ ت َ ب َه ْ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) تباه گشتن . تبه گردیدن . هلاک گشتن . کشته شدن : سیامک بدست چنان زشت دیو تبه گشت و ماند انجمن بی خدیو. فردوسی (از اسدی ). گر ایدونکه این شاه گردد تباه تبه گشتن ما سزد زین گناه . فردوسی . ◄ مجازاً فتنه شدن . شیفته گشتن . دل بر کسی بستن : عروس عزیز و سر انجمن تبه گشته بر بنده ٔ خویشتن . شمسی (یوسف و زلیخا). ◄ خراب و فاسد و ضایع گشتن : پراکنده شد لشکر شهریار سیه گشت روز و تبه گشت کار. فردوسی . رسم و آیین تبه گشته بدو گردد راست وز جهان عدل پدید آید و انصاف و نظر. فرخی . شیفته شد عقل و تبه گشت رای آبله شد دست و زمن گشت پای . نظامی . معلم کتابی را دیدم ... ترشروی تلخ گفتار... که عیش مسلمانان بدیدن او تبه گشتی ... (گلستان ). بهمه ٔ معانی رجوع به تباه و ترکیبهای تباه و تبه شود.