تبه گردیدن

تبه گردیدن . [ ت َ ب َه ْ گ َ دی دَ ] (مص مرکب ) تباه گردیدن . تباه گشتن . تبه گشتن . هلاک گردیدن : همی راست گویند لشکر همه تبه گردد از بی شبانی رمه . فردوسی . نخواهم که چون تو یکی شهریار تبه گردد از چنگ من روزگار. فردوسی . تبه گردد آنهم بدست تو بر بدین کین کشد گرزه ٔ گاوسر. فردوسی . ◄ ویران گردیدن : تبه گردد آن مملکت عنقریب کزو خاطرآزرده گردد غریب . سعدی . ◄ نابود شدن . محوگردیدن : ز خورشید واز آب و از باد و خاک نگردد تبه نام و گفتار پاک . فردوسی . تبه گردد این روی و رنگ رخان بپوسد بخاک اندرون استخوان . فردوسی . پند تو تبه گردد در فعل بد او برواره گژه آید چو بود کژ مبانیش . ناصرخسرو. ◄ دیگرگون گشتن . فاسد شدن : گر بخدمت همی کنم تقصیر تات بر من تبه نگردد ظن . مسعودسعد. بهمه ٔ معانی رجوع به تباه و ترکیبهای تباه و تبه شود.