تبتیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تبتیت . [ ت َ ] (ع مص ) توشه دادن کسی را. ◄ نیک بریدن چیزی را. ◄ بَت ّ یعنی طیلسان دادن کسی را. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). و منه حدیث علی رضی اﷲ عنه لقنبر: تبتهم ؛ ای اعطهم بالبتوت . (منتهی الارب ). رجوع به تبتت شود.