تباه و تبست

تباه و تبست . [ ت َ هَُ ت َ ب َ ] (اِ مرکب، ص مرکب ) تار و مار. ترت و مرت . تبست و تباه . خاش و خماش . داس و دلوس . قاش و قماش . سست از کارافتاده . تباه : دریغ من که مرا مرگ و زندگانی تلخ که دل تبست وتباه است و تن تباه و تبست . آغاجی (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص ٣٦). اگر نه عدل شهستی و نیک رایی او شدی سراسر کار جهان تباه و تبست . سوزنی . رسم و آئین بخیلی جود او منسوخ کرد شد یقین کآن رسم و آئینی تباهست و تبست . سوزنی . چنانست کارم تباه و تبست که نبود مرا نان خورش جز یبست . فرید احول .