تالشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تالشان . [ ل َ ] (اِخ ) از اعمال گیلان . (معجم البلدان ج ١ ص ٣٥٤) (مرآت البلدان ج ١ ص ٣٣٧). مؤلف گوید: مقصود از تالشان طوالش است . (مرآت البلدان ایضاً). رجوع به تالش (ناحیه ) و طالش و طوالش شود.
تالشان . [ ل ِ ] (اِ) تالسان و طیلسان . (ناظم الاطباء). اهل تالش در قدیم لباس مخصوصی داشتند که تالشان نامیده میشد و از آن طیلسان معرب شده است . (فرهنگ نظام ). و پوشش خاصه ٔ آن طایفه را [تالش را] تالشانه می نامیده اند و طیلسان معرب پوشش تالشانه است . (آنندراج ) (انجمن آرا). طیلسان . (منتهی الارب ) . جامه ای از پشم درشت که مردم تالش پوشند و این کلمه اصل طیلسان عرب است . رجوع به تالش و طالش و مخصوصاً تالسان و طیلسان و طالسان و منتهی الارب ذیل کلمه ٔ طلس شود.
تالشان . [ ل ِ ] (اِ) ج ِ تالش . رجوع به تالش (قوم ) و تاریخ غازانی چ کارل یان ص ١٣٦ شود.