تاش تیمور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تاش تیمور. [ت َ ] (اِخ ) اتابک شیخ حسن بزرگ پسر امیرحسین گورکان جلایر بود. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج ٣ ص ٢٢٨ شود.
تاش تیمور. [ ت َ ](اِخ ) از امرای عصر سلطان ابوسعید بود در خراسان با «ناری طغای » همدست شد و به قتل خواجه غیاث الدین وزیر اقدام کردند ولی توطئه ٔ آنان آشکار گشت و در غره ٔ شوال سال هَ . ق . در سلطانیه اعدام شدند. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج ٣ صص ٢١٦-٢١٨و تاریخ مغول اقبال صص ٣٤٢ - ٣٤٣ و طاش تیمور شود.