بیدین

بیدین . (ص مرکب ) (از: بی +دین ) کافر و بیراه و بی مذهب . (آنندراج ). بی کیش و بی مذهب و ملحد. (ناظم الاطباء). کافر. بی کتاب . که دین ندارد. (یادداشت مؤلف ). آنکه دین ندارد. بی کیش . لامذهب . مقابل دیندار. زندیق . (مهذب الاسماء) : بمن بر پس از مرگ نفرین بود همان نام من پیر بی دین بود. فردوسی . گرانمایه کسری ورا یار گشت دل مرد بیدین پرآزار گشت . فردوسی . نگون بخت را زنده بردار کرد سر مرد بیدین نگونسار کرد. فردوسی . ای ملکی کز تو به هر کشوری بهره ٔبیدینان گرم و عناست . فرخی . هیچ بیدین به زر او را نتوانست فریفت ورچه شاهان جهان را بفریبند به زر. فرخی . رای را زنده تو بجهاندی و بزدودی همی زنگ کفر از روی بیدینان به صمصام صقیل . فرخی . مرد را در دین روا باشد که جوید دین بعقل بازگوی آخر که بیدین را علامت چیست پس . ناصرخسرو. خسیس است و بیقدر و بیدین اگر فریدونش خالست و جمشید عم . ناصرخسرو. قاضی بیدین از ابلیس لعین پرفتنه تر است . (گلستان ). ترا با چنین علم و ادب که داری با بیدینی حجت نماند. (گلستان ). مرا چه کار به ابن زیاد بیدین است فرشته را چه سروکاربا شیاطین است . ؟