بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۱

تا کجا بوس کف پایت شود ارزانی‌ام همچو موج آواره می‌گردد خط پیشانی‌ام بال و پر گم کرده‌ام در آشیان بیخودی چون دماغ عندلیب از بوی گل توفانی‌ام در عدم هم داشت استغنای حسن بی‌نشان چون شرار سنگ داغ چشمکی پنهانی‌ام عالمی گم کرده‌ام در گرد تکرار نفس نسخه‌ها بر باد داد این یک ورق گردانی‌ام چار سوی دهر جنس جلوه‌ها بسیار داشت تخته شد هر جا دکانی بود از حیرانی‌ام شبهه هستی به چندین رنگ داغم می‌کند وانما تا کیستم جز خاک اگر می‌دانی‌ام هیچ کس یارب گرفتار کمال خود مباد چون گهر بر سر فتاد از شش جهت غلتانی‌ام دامن تشریف اقبال نگه کوتاه نیست نه فلک پوشد قبا گر یک مژه پوشانی‌ام فقرم از تشویش چندین آرزوها باز داشت بی‌تکلف هیچ گنجی نیست در ویرانی‌ام داشتم با خار خار طبع مجنون نسبتی بر سر راهی که لیلی پا نهد بنشانی‌ام جان فدای خنجر نازی که در اندیشه‌اش هر کجا باشم شهیدم، بسملم، قربانی‌ام هیچ کس نشکافت بیدل پرده تحقیق من چون فلک پوشیده چشم عالم عریانی‌ام