بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۰

رفتم ز خویش و یاد نگاهیست حالی‌ام مستی نماست آینه جام خالی‌ام یک روی و یک دلم به بد و نیک روزگار آیینه کرد جوهر بی‌انفعالی‌ام هر برگ گل به عرض من آیینه است و من چون بو هنوز در چمن بی‌مثالی‌ام عمریست در ادبکده بوریای فقر آسوده‌تر ز نکهت گلهای قالی‌ام در پرده کوس سلطنت فقر می‌زند حیرت صداست چینی ناز سفالی‌ام بخت سیاه کو که ز ضعفم نشان دهد بر شب نوشته‌اند برات هلالی‌ام شد خاک از انتظار تو چشم‌تر و هنوز قد می‌کشد غبار نگه از حوالی‌ام هر جزوم از شکسته دلی موج می‌زند من شیشه ربزه‌ام حذر از پای‌مالی‌ام در هر سری به نشئه دیگر دویده است چون موج باده ریشه بی‌اعتدالی‌ام موج از گهر ندامت دوری نمی‌کند اندیشه فراق ندارم وصالی‌ام بیدل به ناتوانی خود ناز می‌کنم پرواز آشیانی افسرده بالی‌ام