بکلر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بکلر. [ ب ِ / ب َ ل َ ] (ترکی، اِ) بگلر. بیگلر. لفظ ترکی است و بمعنی بزرگ و امیر است چه بیک یا بک بمعنی بزرگ است و «لر» مخفف «لار» است که ضمیر جمع غایب باشد. (یادداشت مؤلف ). و رجوع به بکلربک و بکلربکی شود : هست طاغی بکلر زرین قبا هست شاکر خسته ٔ صاحب عبا. مولوی .