بکلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بکلة. [ ب ِ ل َ ] (ع اِ) سرشت و طبیعت و خلقت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سرشت . (مهذب الاسماء). طبیعت . (از اقرب الموارد). ◄ هیئت و صورت و حال . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). هیئت .(از اقرب الموارد). ج، بِکَل . (از اقرب الموارد).
بکله . [ ب َ ل َ ] (اِخ ) تیره ای از ایل بهارلواز ایلات خمسه ٔ فارس . (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٨٦).