بوارج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوارج . [ ب َ رِ ] (ع اِ) ج ِ بارجة. دریازنان . (یادداشت بخط مؤلف ). دزدان دریایی : فقطع میدوهم لصوص الدیبل و البوارج اصحاب بیره . (الجماهر ص ٤٨). و بین غب سرندیب فی ارض البوارج من الساحل . (الجماهر ص ١٧٣). رجوع به بارجه شود.