بهانه افتادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهانه افتادن . [ ب َ ن َ / ن ِ اُ دَ ] (مص مرکب ) دست آویز شدن . (فرهنگ فارسی معین ). عذر بیجا و ناپسند آوردن : یاد آوارگی همی خواهد رفتن حج بهانه افتاده ست . امیرخسرو دهلوی (از آنندراج ). رجوع به بهانه شود.