بلغر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلغر. [ ب ُ غ ُ ] (اِخ ) شهری است صقالبه را بسمت شمال، بسیار سردسیر که عامه آن را بُلغار گویند. (منتهی الارب ) (آنندراج ). و رجوع به بلغار و بلغارستان شود.
بلغر. [ ب ُ غ ُ ] (اِ) مخفف بلغور است که گندم پخته ٔ دلیده کرده باشد. آش گندم . (شرفنامه ٔ منیری ). شایدلهجه ای عامیانه در بلغور است . رجوع به بلغور شود.