بلبلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلبلة.[ ب َ ب َ ل َ ] (ع اِ) سخنی که فهمیده نشود. (از منتهی الارب ). ◄ درآویختن زبانها و مختلف شدن آن . (منتهی الارب ). اختلاط لسانها. (ناظم الاطباء). ◄ تفرق آرا و متاع . ◄ سختی اندوه .(منتهی الارب ). اندوه و گرفتگی دل . (برهان ). شدت اندوه . (غیاث ). ◄ وسوسه . (منتهی الارب ). وسواس . (غیاث ). وسوسه های صدر. ج، بَلابِل . (ناظم الاطباء). ◄ مهره ایست سیاه در صدف . (منتهی الارب ).
بلبلة. [ ب َ ب َ ل َ ] (ع مص ) مصدر بِلبال است در تمام معانی . رجوع به بلبال شود.
بلبلة. [ ب ُ ب ُ ل َ ] (اِخ ) (بنی ...) بطنی است از فهم، و نسبت بدان بُلبلی شود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ). و رجوع به بلبلی شود.