بقاعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بقاعی . [ ب ُ ] (اِخ ) ابراهیم (٨٠٩-٨٨٥ هَ . ق .). برهان الدین ابواسحاق ابراهیم بن عمربن حسن الرباطبن علی بن بکرالبقاعی الشافعی . متوفی به دمشق . او راست : ١- سرالروح که مختصری است از «کتاب الروح » ابن قیم الجوزیة، چاپخانه ٔ السعاده ١٣٢٦ هَ. ق . ٢- لعب العرب بالمیسر فی الجاهلیة الاولی، چ لیدن سال ١٣٠٣ هَ . ق . در مجموعه طرف عربیة که بر دست عمرالسویدی جمعآوری شده است . (از معجم المطبوعات ).