بشکردن

بشکردن . [ ب ِ ک َ دَ ] (مص ) بشکریدن . شکریدن . شکردن . شکار کردن . شکار افکندن : جهانا ندانم چرا پروری چو پرورده ٔ خویش را بشکری . فردوسی . بفرمود تا پیش دریا برند مگر مرغ و ماهی ورا بشکرند. فردوسی . ◄ به مجاز از پای درآوردن . درهم شکستن : شیر گوزن و غرم را نشکرد چونانکه تو اعدات را بشکری . دقیقی . پدرت آنکه شیر ژیان بشکرد بگردون گردان همی ننگرد. فردوسی . چو بسیار شدگفتها می خوریم بمی جان اندوه را بشکریم . فردوسی . بزرگی بفرجام هم بگذرد شکار است و مرگش همی بشکرد. فردوسی . کس از گردش آسمان نگذرد وگر برزمین پیل را بشکرد. فردوسی . رمد شیر از او هر کجابگذرد به یک زخم پیل ژیان بشکرد. اسدی . ♦ آستین بشکردن ؛ کنایه از بر زدن . بالا زدن آستین : آستین بشکرده ای برکشتنم طبل خود در زیر دامن میزنی . انوری . و رجوع به شکردن شود.