برشکفتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برشکفتن . [ ب َ ش ِ ک ُ ت َ ] (مص مرکب ) شکفتن : شهنشه ز شادی چو گل برشکفت بخندید در روی درویش و گفت . سعدی . ملک زین حکایت چنان برشکفت که چیزش ببخشید و چیزش نگفت . سعدی . و رجوع به شکفتن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برشکفتن . [ ب َ ش ِ ک ُ ت َ ] (مص مرکب ) شکفتن : شهنشه ز شادی چو گل برشکفت بخندید در روی درویش و گفت . سعدی . ملک زین حکایت چنان برشکفت که چیزش ببخشید و چیزش نگفت . سعدی . و رجوع به شکفتن شود.