برزکوه

برزکوه . [ ب ُ ] (اِ مرکب ) کوه بلند. کوه رفیع : بیامد دمان از میان گروه چو نزدیک تر شد بدان برزکوه . فردوسی . لشکر تو چو موج دریااند سپهی کش چو برزکوه کلان . ابوالفرج رونی . ◄ بلندی کوه . ستیغ کوه . قله ٔ کوه : ببودند یک هفته بر برزکوه سرهفته گشتند یکسر ستوه . فردوسی . که اکنون شما را بدین برزکوه بباید بدن ناپدید از گروه . فردوسی .

برزکوه . [ ب ُ ] (اِخ ) البرز. (انجمن آرای ناصری ).