بجا ماندن

بجا ماندن . [ ب ِ دَ ] (مص مرکب ) بجای ماندن . باقی ماندن . (آنندراج ) : اگر زیرکی با گلی خوبگیر که باشد بجا ماندنش ناگزیر. نظامی . دلربایانه دگر بر سر ناز آمده ای از دل ما چه بجا مانده که بازآمده ای . صائب . باز ما را جان به استقبال هجران میرود تن بجا میماند و دل همره جان میرود. مخلص کاشی . نخواهم که چیزی بجا ماند از من که دیگر رجوعی به دنیا ندارم . مخلص کاشی . ◄ گذاشتن . (آنندراج ). باقی گذاشتن : محمد را هلاک کنید و مدینه را خراب کنید و ایشان را بجا بمانید. (از قصص الانبیاء ص ٢٢٢). رجوع به جا و نیز رجوع به بجای ماندن شود.