ببرویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ببرویه . [ ب َ رَ وَ ] (اِخ ) محدث است و از اسحاق بن شاذان روایت کند. (یادداشت مؤلف ). ببرویه بن علی بن محمدبن مالک ابوغسان البصری، در حوالی سال ٣٥٣ هَ . ق . می زیست و از حسن بن محمدبن عثمان فسوی حدیث روایت کرد. و رجوع به ذکر اخبار اصبهان ج ١ ص ٢٣٨ شود.