فرهنگ لغت

باوه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

باوه . [ وَ / وِ ] (اِ) رسیده . نو. (یادداشت مؤلف ). ♦ نوباوه ؛ تازه . نورسیده . میوه که تازه به دست آمده باشد. نخستین از میوه ها که به بازار آید.

معنی باوه | فرهنگ لغت