باوندیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باوندیه . [ وَ دی ی َ / ی ِ ] (اِخ ) سلسله ای از ملوک طبرستان که نخستین آنان باوندبن شاپوربن کیوس بن قبادبن فیروز بود و آخرین آنان بنام اسپهبد رستم بن شهریار به سال ٤١٦ هَ . ق . در جنگ با علاءالدوله مقتول شد. ورجوع به چهارمقاله ص ٤٩ و ١٩٠ و حبیب السیر چ خیام ج ٢ص ٤١٨ و ٤٢١ و ج ٣ ص ٣٣٥ و ٣٣٦ و فهرست زامباور شود.