باقولی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باقولی . [ ] (اِخ ) ابوالحسن علی بن حسین بن علی نحوی اصفهانی . موصوف به جامعالعلوم و معروف به جامع باقولی . وی در علم نحو و فنون اعراب قدوه ٔ افاضل عصر خود بود، او راست : البیان فی شواهدالقرآن، تفسیرالقرآن، الجواهر، شرح اللمع، علل القرائه، کشف المشکلات و ایضاح المعضلات فی علل القرآن، المجمل، او در سال ٥٣٥ هَ . ق . در قید حیات بوده و سال وفاتش مضبوط نیست . (از ریحانة الادب ج ١ ص ٢٤٥).