فرهنگ لغت

باعج

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

باعج . [ ع ِ ] (ع ص ) شکافنده با کارد و غیر آن از مصدر بَعج . (از اقرب الموارد). ♦ ابن باعج ؛ نام مردی است . راعی گوید : کان بقایا الجیش جیش ابن باعج اطاف بر کن من عمایة فاخز. (از تاج العروس ).

معنی باعج | فرهنگ لغت