بازبچه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بازبچه . [ ب َ چ ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان شهرمیان بخش مرکزی شهرستان آباده که در ١٨ هزارگزی جنوب باختر اقلید و یک هزارگزی شمال خاور راه فرعی کولار به ده بید در دامنه قرار دارد. منطقه ای است سردسیر با ٢٠٠ تن سکنه . آبش از چشمه و قنات . محصولش غلات، حبوبات، چوب . شغل مردمش زراعت و قالیبافی و راهش فرعی است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧). قریه ای است پنج فرسنگ و نیمی شمال اسپاس . (فارسنامه ٔ ناصری ).