باجدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باجدی . [ ج َدْ دی ] (اِخ ) محمدبن ابی القاسم خضربن محمد حرانی، معروف به ابن تیمیه و آن نام جده ٔ وی بوده است . باجدی شیخ و خطیب و واعظ و مفتی حران و مورد بزرگداشت حرانیان بود و مردم بدو اعتقاد پاک و نیکو داشتند و امر وی در آنان نافذ بود. حدیث شنید و روایت کند و یاقوت گوید من ازو اجازه دارم و مکرر او را دیده ام . وفات وی بسال ٦٢١ هَ . ق . است و عمر دراز یافت . (معجم البلدان ).