اکاذیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اکاذیب . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اُکذوبَة. (اقرب الموارد)(ناظم الاطباء). ج ِ کاذب خلاف قیاس، چنانکه اباطیل جمع باطل . یا آنکه جمع اکذاب باشد و اکذاب جمع کذب . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). و رجوع به اکذوبة شود. ◄ دروغها و خبرهای دروغ . (ناظم الاطباء) : بلکه مصدق اکاذیب و محقق اباطیل او شود. (تاریخ جهانگشای جوینی ). به اهالی قهستان پیغامی دادیم ملایم مضامین آن اکاذیب . (تاریخ جهانگشای جوینی ). اهل هند به خرافات و اکاذیب خویش نسبت آن مبانی به دویست تا سیصد هزار سال کرده . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٤١٤).