اوفتاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اوفتاده . [ دَ / دِ ] (ن مف / نف ) زمین خورده . سقوطکرده : صاحب هنری حلال زاده هم خاسته و هم اوفتاده . نظامی . ◄ متواضع. فروتن . ◄ کشته . به خاک سیاه نشسته : کو آنکه ببادداده ٔ تست بر خاک ره اوفتاده ٔ تست . نظامی . و رجوع به افتاده شود.