اهک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اهک . [ اَ هََ ] (اِ) آهک را گویند و به عربی کلس و نوره خوانند. (برهان ) (آنندراج ) (شعوری ). با الف ممدوده : کس چو ز دنیا نبرد سیم و زر پس چه زر و سیم و چه سنگ و اهک . سوزنی . گند دود چراغ و گند اهک هر دو هستند علت سرسام . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). و رجوع به آهک شود.