انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۱۷۱

مرکب من که داده شه بود جان فدای مراکب شه کرد بنده را با پیادگان سپاه درچنین جایگاه همره کرد اندر آمد ز بی‌جوی از پای رویم از غم به گونه که کرد سالها گفت باز نتوانم آنچه با من فلک درین مه کرد