انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۱۴

عاقل چو به حاصل جهان درنگرد خشک وتر آسمان به یک جو نخرد کو هرچه دهد یا که بیارد ببرد حاشا چو سگی که قی کند خود بخورد