اندیال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اندیال . [ اِ ] (ع مص ) از جایی بجایی شدن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد). از جایی بجایی نقل کردن . (تاج المصادر بیهقی ). یقال : اندال القوم . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ برآمدن آنچه در شکم باشد. ◄ فراخ شدن شکم و فروهشته و نزدیک بزمین گردیدن آن . ◄ آویزان گردیدن چیزی . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).