اندرزمان

اندرزمان . [ اَ دَ زَ ] (ق مرکب ) در همان زمان . درهمان دم . فوراً. بی درنگ . فی الفور. (از یادداشتهای مؤلف ) : چوبیننده دیدارش از دور دید هم اندرزمان زاو شود ناپدید. فردوسی . هم اندرزمان طوس را خواند شاه بفرمود لشکر کشیدن براه . فردوسی . بدان تا فرستد هم اندرزمان به مصر و به بربر چو باد دمان . فردوسی . زواره بیامد هم اندرزمان بهومان سخن گفت از پهلوان . فردوسی . بگفت این و با گرز و تیر و کمان سوی ببر جستن شد اندرزمان . (گرشاسبنامه ص ٥٥). خواستم گفت خاکپای توام عقلم اندرزمان نصیحت کرد. سعدی .