اندرزدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اندرزدن . [ اَ دَ زَ دَ ] (مص مرکب ) زدن . ♦ آتش اندرزدن ؛ سوزانیدن . (یادداشت مؤلف ) : سپه را سراسر بهم برزدند ببوم و برش آتش اندرزدند. فردوسی . ♦ بخواب اندرزدن ؛ بخواب زدن . خود را بخواب زدن : چو سوزنی پس وی گوش خر زدن گیرد بخواب خرگوشی اندرزند بعادت و خو. سوزنی .