اندرخورد

اندرخورد. [ اَ دَ خوَرْ / خُر ] (ن مف مرکب ) لایق و سزاوار و زیبا. (برهان قاطع). لایق و زیبا. (مؤید الفضلاء). لایق . زیبا. ازدر. اندرخور. اندرخورا. درخورد. شایان . فراخور. (از شرفنامه ٔ منیری ) : مر زنان راست جامه اندرخورد هرچه باشد رواست جامه ٔ مرد. سنایی . نیست هرکس در محبت مرد او نیست اندرخورد هر دل درد او. رکن الدین کرمانی . زینت از بهر زن بود که بمرد جز قزاکند نبوداندرخورد. لطیفی .