امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ مینزیبد بد کنی در پیش مسکینان دماغ داغ هجرانم نه بس، خالم به رخ هم مینمای چند سوزم وه که داغی مینهی بالای داغ بهترین حاجات آن کایی شبی پیشم چو شمع مینهم از سوز دل هر شب به هر مسجد چراغ آب چشمم گفت حال و بر درت زین پس برآر هم تو میدانی که نبود بر رسولان جز بلاغ غنچه دل پاره کردم، چونکه بر باد آمدم زانکه بودم با گل خندان تو یک دم به باغ هست نالان سوخته جانم مدام، ای کبک ناز گر ز مردار استخوانی، نشنوی بانگ کلاغ عقل و دین الحمدلله رفت، زین پس ما و عشق یافت چون خسرو ز صحبتهای بیدردان فراغ