امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گل ز بیم باد زیر پرده میدارد چراغ آری، آری، باد را طاقت نمیآرد چراغ هر شبی پروین که عکس خویش در آب افگند آسمان گویی میان آب میکارد چراغ برگ میریزد ز گل، دانم خزان خواهد رسید میهمان آید به خانه چون که گل بارد چراغ چون در افتد برق در ابر سیه نظاره کن ابر را شب داند و آن را چه پندارد چراغ ابرها تیره ست نگذارم میروشن ز کف کس به تاریکی روان از دست نگذارد چراغ بیچراغی میجهان بر دیده خسرو شب است ساقی خورشید رویی کو که بسپارد چراغ؟